Praktijk voor Klassieke Homeopathie Karen Usherwood

Hoofdpagina

	Ik zal me even voorstellen Ik ben Karen Usherwood, geboren te Chatham in het prachtige natuurgebied "the Downs" in Engeland. Hier liggen dus mijn roots. Doordat mijn moeder nederlandse was ben ik voor het grootste gedeelte in Nederland opgegroeid en voel ik me hier helemaal thuis. Mijn liefde voor de natuur en vooral voor dieren, planten en kruiden heb ik meegekregen van mijn liefdevolle Welsh grootmoeder. Die connectie met de natuur heb ik, zolang ik me kan herinneren, altijd gehad, een soort oergevoel dat me gelukkig maakt. Ik ben in de jaren tachtig de docentenopleiding in Tilburg gaan doen en ik ben in de vakken: gezondheidskunde en engels afgestudeerd. Ik ben meteen in het onderwijs gegaan en werk al 25 jaar met veel plezier bij het ROC in Eindhoven bij de afdeling verpleging. Maar toch begon het wat te kriebelen en ik wilde meer dan alleen lesgeven. Na wat omzwervingen ben ik uiteindelijk begonnen aan de 5 jarige studie voor klassieke homeopaat omdat dit me heel erg aansprak. Dit was een goede keuze en ik ben in 1999 mijn praktijk gestart. Inmiddels komen er mensen van ver buiten de Kempen voor een consult. Ook geeft ik adviezen voor de behandeling van dieren. Ik ontvang u graag bij mij thuis in Walik (Riethoven), maar binnen de Kempen kom ik ook aan huis. Dat is vooral makkelijk wanneer u kinderen heeft of slecht ter been bent.
	De praktijk Ik heb ondertussen heel veel mooie dingen zien gebeuren door homeopatische middelen. Vandaar de vlinders: homeopathie is als een prachtige metamorfose. Door het "trillingsnivo" van een goed geselecteerd middel wordt een genezingsproces in werking gezet. Soms al heel snel merkbaar, soms duurt het wat langer, maar je voelt dat er iets met je gebeurt. Mijn motto is: Homeopathie werkt 100% als je het goede middel vindt! En dit is het moeilijkste werk van een homeopaat: uit zo'n 3000 middelen waaruit je kunt kiezen, dat ene middel vinden dat precies, of zoveel mogelijk, past bij dit unieke individu. De homeopaat is in deze zoektocht de zwakke schakel. Daarom duurt een eerste intake gesprek al gauw 1 á 2 uur. Meestal lukt het dan wel om tot een goede keuze te komen, soms ook niet, het blijft mensenwerk. De enige garantie is dat ik mijn uiterste best doe om tot een goed resultaat te komen.
	Contact Bel voor informatie of een afspraak op maandag t/m vrijdag telefoonnummer 0497-513631 Email:
	Klassieke Homeopathie Twee grondleggers van de Westerse geneeskunde zijn Hippocrates (c.a. 400 v. Chr.) en Paracelsus (c.a. 1500 n. Chr). De grondbeginselen van de school van Hippocrates zijn: De mens beschikt over een eigen geneeskracht. In gezonde toestand is er een harmonie tussen alle delen van de mens. Bij ziekte is de harmonie verstoord in de gehele mens en ziekte kan alleen bestreden worden door het oorspronkelijke evenwicht te herstellen. De geneesheer moet onbevooroordeeld luisteren en de patiënt goed observeren. Pas als de patiënt is uitgesproken, waar rust en tijd voor nodig is, mag de arts een conclusie trekken. Lichaam en geest zijn niet gescheiden. Ze vormen één geheel. Paracelsus verzette zich tegen het klakkeloos voorschrijven volgens de allopatische methode, omdat daarmee alleen de uiting van de ziekte wordt weggenomen maar niet de onderliggende verstoring. Tevens zag hij dat metalen en mineralen, net als zoveel kruiden, over genezende krachten beschikken en paste ze daarom toe als geneesmiddel. Samuel Hahnemann (1755-1843) is de feitelijke grondlegger van de Klassieke Homeopathie. Nog steeds vormt zijn Organon der Geneeskunst de basis van het werken met de Klassieke Homeopathie. In 1790 vertaalt Hahnemann een werk van de Schotse geleerde Cullen waarin deze schrijft over de werking van kinabast, de ruwe vorm van kinine. Cullen geeft aan dat kinabast de maag zou versterken, een verklaring die Hahnemann niet bevredigd. En kritisch als Hahnemann is neemt hij een kleine hoeveelheid van dit beproefde medicijn in. 'Ik nam bij wijze van experiment tweemaal per dag vier dragees kinabast. Eerst werden mijn voeten en vingertoppen koud; ik werd slap en suf; vervolgens begon mijn hart snel te kloppen en werd mijn pols zwak; onverdraaglijke angst, beven, een gevoel van uitputting in alle ledematen; vervolgens kloppingen in mijn hoofd, rode wangen, dorst, kortweg alle symptomen die normaal zijn voor wisselkoorts...' Om er zeker van te zijn herhaalt hij zijn experiment een paar maal met iedere keer hetzelfde resultaat: kinabast brengt verschijnselen teweeg die sterk doen denken aan malaria. Dit experiment waarbij een gezonde proefpersoon een stof inneemt en precies observeert en registreert wat voor invloed die stof heeft op het organisme, noemt men een geneesmiddelproef. De verzameling van alle verschijnselen van verscheidene proefpersonen die dezelfde stof hebben gebruikt, noemt men het geneesmiddelbeeld van die stof. Hahnemann neemt de proef op de som en en samen met familieleden, vrienden en collega's onderzoekt hij op dezelfde manier andere geneeskrachtige stoffen. Iedere keer weer blijken deze middelen verschijnselen op te roepen die een grote gelijkenis vertonen met het ziektebeeld waarvoor zij worden gebruikt. Similia similibus curentur Dit wil zeggen: om ziekte te genezen moeten we geneesmiddelen zoeken die de gelijkende symptomen in het gezonde menselijke lichaam kunnen opwekken. Hahnemann is in zijn leven vele malen verhuist. Eén van de redenen hiervan was de tegenwerking van de kant van de apothekers. De bereiding van zijn geneesmiddelen was - vanwege het 'Potentiëren' (verdunnen en schudden) - tijdrovend en hij merkte dat zijn patiënten in een aantal gevallen iets anders van de apotheker kregen dan het voorgeschreven middel. Hahnemann verdunde zijn geneesmiddelen in stappen van 1 op 100 (1 deel geneesmiddel op 100 delen alcohol) die later C-potenties werden genoemd, zelfs tot C30 (honderd tot de 30ste). Na iedere stap schudde hij het mengsel krachtig. Uit onderzoekingen blijkt dat het schudden absoluut noodzakelijk is voor het behoud van de geneeskrachtige werking. Het potentiëren van middelen blijkt minder 'beginverergering' bij patiënten te geven en de middelen nemen in geneeskracht toe. Net zoals Hippocrates en Paracelsus beschouwde Hahnemann de mens als een eenheid van lichaam en geest, onafscheidelijk met elkaar verbonden. Verschijnselen op geestelijk, ofwel psychisch gebied bleken voor hem vaak belangrijker te zijn voor het vinden van een passend geneesmiddel dan lichamelijke symptomen. Waardoor wordt een mens meer gekarakteriseerd dan door zijn karakter? Als nu de karakteristieke verschijnselen van de patiënt overeenkomen met de karakteristieke symptomen van het geneesmiddel, dan zal dit middel genezing bij de patiënt op gang kunnen brengen. Vandaar dat in de homeopathie zoveel aandacht wordt besteed aan de mens zelf, aan zijn persoon. Dit noemen wij tegenwoordig 'holistisch denken'. De mens, zoals ieder levend organisme, beschikt over een zelfgenezend vermogen, 'dynamis' of 'levenskracht' genaamd. Met behulp van een passend homeopathisch middel wordt de levenskracht zodanig gestimuleerd dat zij in staat is de balans te herstellen voor zover er geen onherstelbare schade is aangericht door de verstoring. Kort na zijn 88ste verjaardag wordt Hahnemann ziek. Op 2 juli 1843 sterft deze bijzondere mens. Twee jaar na zijn dood wordt op zijn grafsteen de volgende tekst aangebracht: Non inutilis vixi (ik heb niet nutteloos geleefd)